Poreklo Albanaca

O nazivu i poreklu Albanaca se široko raspravlja. Autori često imaju kontradiktorne stavove, često sa imaginarnim elementima.

Daniel Farlati: „Preci Pelazga potiču od Hila Pelazgijskog, sina Herakla Pelazgijskog, i nazvani su po njemu“.

Daniel Farlati. Illyricum Sacrum, 1751.

Skender Blakaj. Skënderbeu. Priština, Arbi, 2006.

 


Herodot, Istorije, knjiga I.

„Kojim jezikom su govorili Pelazgi, ne mogu sa sigurnošću da kažem… U to vreme (oni) su naseljavali zemlju koja se danas naziva Tesalija – i zemlja Pelazga, koji su naselili Placiju i Scilu na Helespontu i došli da žive među Atinjanima i u drugim gradovima … ako se, kao što rekoh, može suditi po ovome, Pelazgi su govorili jezikom koji nije bio grčki. “

(http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.01.0126%3Abook%3D1&force=y )

„Što se tiče Pelazga, gotovo svi su mišljenja da su oni bili starije pleme među Helenima“.


Selim Islami. Ilirët dhe Iliria te autorët antikë  (Tiranë, 2002)

Mapa ilirskih plemena i država (ASHAK. Arheološka karta Kosova I. (Priština, ASHAK, 2006), 17.

„Albanci su starosedeoci Ilirije, Epira i Makedonije i jedna od najstarijih rasa u Evropi.”

Morton F. Eden. Albania its dissatisfaction and their origin. (Cited in Tiranë, Infbotues, 2011)

 


“Svi albanolozi smatraju da je drevna veroispovest nacije Albanaca, Arbanasa ili Arberita poreklom iz plemena Alban, koje je geograf Ptolomej pomenuo u 200 n.e.”

 Aristotel Mici. Prejardhja e emrit shqiptar. (Tiranë, 2012)

Švedski institut za jezike (1975). Razgranavanje indoevropskih jezika, tamo gde se albanski prvi put nastanio. Skender Blakaj. Skenderbeg. (Priština, 2006), 24.

„Iliri su govorili jezikom koji se razlikovao od jezika drugih naroda drevnog Balkana, to je bio poseban indoevropski jezik. Neki od ilirskih jezičkih elemenata poput imena mesta, plemena i ljudi pronalaze svoje poreklo preko albanskog jezika “.

ASHASH. Historia e Popullit Shqiptar I. (Tirana, 2002)

Granice Dardanije I-IV veka pre n.e.

„Dardansko kraljevstvo pojavilo se na istorijskoj sceni u 4. veku pre n.e. Etimologija imena Dardan povezana je sa albanskom rečju „pard“, što znači „kruška“.

ASHASH. Historia e Popullit Shqiptar I. (Tirana, 2002)

Teritorija pred-urbane Dardanije u početku se prostirala između reka Drilon (Drim), Brong / Margus (Morava), Timakus (Timok), Aksios (Vardar) i Astribo (Bregalnica), a zatim je dardanska država ojačala i proširila svoju teritoriju.”

Edi Shukriu. Kosova Antike. Prishtinë. (Muzej Kosova, 2004)

Teritorijalna ekspanzija ilirskih plemena

Putevi u Albaniji tokom rimskog dob

Edi Shukriu. Kosova Antike. Prishtinë. (Muzej Kosova, 2004)

IMG-0372
IMG-0371

Dokumentarni filmovi

Dokumentarni film o Ilirima Marina Meme, „Albanski trag“

Kol Marku, «Dardanci»

Korab Lecaj, «Koliko je star albanski narod?»

Ulpijana – drevni grad u veku Dardanije. II n.e.

 Medaljon cara Proba, 278 n.e, Ulpijana

Kružni lavirint u Smirni, dardanska koncepcija životnog ciklusa i kosmičkog poretka. 211 n.e.

Fragment o poreklu nacija

Ono što je možda najranija pisana referenca na Albance je ono što se može naći u starom bugarskom tekstu sastavljenom oko početka jedanaestog veka. Otkriven je u srpskom rukopisu iz 1628. godine, a prvi ga je objavio 1934. godine Radoslav Grujić. Ovaj fragment legende iz vremena cara Samuila nastoji, u katihetskom obliku „pitanja i odgovora“, da objasni poreklo naroda i jezika. Svet deli na sedamdeset dva jezika i tri verske kategorije: pravoslavci, poluvernici (tj. nepravoslavni hrišćani) i nevernici. Iako se Srbi ne spominju, Albanci, još uvek mali konglomerat nomadskih planinskih plemena u ovo vreme, pronalaze svoje mesto među narodima poluvernika. Ako prihvatimo datiranje Grujića, koje se zasniva prvenstveno na sadržaju teksta u celini, ovo bi bio najraniji pisani dokument koji se odnosi na Albance kao narod ili jezičku grupu.

 Vidi se da na zemlji postoje razni jezici. Među njima postoji pet pravoslavnih jezika: bugarski, grčki, sirijski, iberijski (gruzijski) i ruski. Tri od njih imaju pravoslavna pisma: grčko, bugarsko i iberijsko. Dvanaest je jezika poluvernika: Alemana, Franca, Mađara (Ugara), Indijaca, Jakobita, Jermena, Saksonaca, Leha (Poljaka), Arbanasa (Albanaca), Hrvata, Hiza, Nemaca.

[Izvod iz: Radoslav Grujić: Legenda iz vremena Cara Samuila o poreklu naroda. Glasnik skopskog naučnog društva, Skoplje, 13 (1934), str. 198 200. Sa staroslovenskog preveo Robert Elsie. Prvi put objavljeno u R. Elsie: Rana Albanija, Zbornik istorijskih tekstova, 11. – 17. veka, Wiesbaden 2003, str. 3.]

http://www.albanianhistory.net/1000_Origins-of-Nations/